SUPERIORE GENERALE
CONGREGAZIONE  DEI  SACERDOTI
     DEL  SACRO  CUORE  DI  GESU’

Rzym, 20 maja 2007 r.

Prot. N.182/2007

Dar braterskiego serca

List do Zgromadzenia z okazji uroczystości Najświętszego Serca

Drodzy Współbracia!
	W ubiegłych latach, zaproponowaliśmy Wam, jako przygotowanie do uroczystości Najświętszego Serca, pogłębienie zachęty XXI Kapituły Generalnej do odnowy naszego zakonnego i sercańskiego życia. Zatrzymaliśmy się na trzech filarach, które winny podtrzymywać całe nasze życie konsekracji: serce słuchające Boga (duchowość), serce otwarte na braci (komunia), serce wrażliwe i solidarne z Kościołem i światem (misja). Wychodząc od Konferencji generalnej, sugerowaliśmy antropologię i duchowość serca jako centralną i kompletną drogę naszej duchowości oraz punkt wyjścia naszego świadectwa ewangelicznego.

1. Wspólne przyjęcie daru Ducha Świętego
	Nasze braterskie życie rodzi się z tego samego spojrzenia, które naśladując o. Dehona, zwykliśmy kierować na przebite Serce Jezusa (J 19,23-37). Tam właśnie odkrywamy ukazanie bezgranicznej miłości Boga do ludzkości. Znajdujemy tam narodzenie się Kościoła, odkupienie ludzkości, poprzez dar Ducha Świętego, dotrzeganego w krwi i w wodzie, jakie wypłynęły z Serca Jezusa.
	Mała wspólnota, która przyjmuje to objawienie tajemnicy i daje jej świadectwo, zasługuje na szczególną uwagę. Razem z niektórymi kobietami, widzimy Matkę Jezusa  i umiłowanego ucznia. Do nich skierowane jest ostatnie słowo ukrzyżowanego do swoich (inne dwa słowa będą ogłoszeniem pragnienia daru Ducha Świętego i oddanie życia w ręce Ojca): Matko, oto syn twój; synu oto matka twoja (J 19,26-27). Poprzez te słowa Jezus nie tylko zamierza zapewnić opiekę Matce, ale ma ustanowić jej wspólnotę, utworzoną z wiernego Izraela, reprezentowanego przez Matkę i przez ucznia, którego miłuje, który będzie figurą tych, którzy będą Go naśladować. W tych dwóch figurach spełnia się projekt Jezusa, możliwy do wypełnienia dzięki darowi Ducha Świętego; łączą się tutaj tradycja Izraela z nowością nauczania; ma początek prawdziwa rodzina Zmartwychwstałego i nowa ludzkość.
	W cieniu tej tajemnicy miłości narodziliśmy się my chrześcijanie, jako synowie i córki Ducha Świętego; narodziliśmy się jako sercanie, jako wspólnota wewnątrz wielkiej rodziny, jaką jest Kościół. Narodziliśmy się jako pojedyncza wspólnota, która otrzymuje i daje świadectwo o miłości Chrystusa, źródło życia i jedności. Narodziliśmy się wszyscy tutaj, ponieważ jak ewangelista, widzieliśmy, doświadczyliśmy i przyjęliśmy dar Ducha pochodzącego z Serca Chrystusa, uwierzyliśmy i dajemy świadectwo, aby i inni mogli uwierzyć. To dar Ducha Świętego tworzący wspólnotę Jezusa; stąd życie braterskie w Jego Duchu jest znakiem, który objawia obecność zmartwychwstałego wśród swoich.
	Dar Ducha Świętego czyni możliwym wspólnotę uczniów, tworzy w tradycji nowo-testamentowej szczytowy punkt misji Jezusa. Św. Jan widzi go objawiony w godzinie uwielbienie Jezusa na krzyżu a Jezus czyni go widzialnym dla uczniów podczas pierwszego ukazania się im (J 20,19-23). Tradycja Łukaszowa natomiast, opisuje pełne objawienie w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz 2). To właśnie Duch Święty sprawia, że jest możliwa komunia między pierwszym i drugim przymierzem, pod krzyżem. I zawsze ten sam Duch Święty, doprowadza do jednego języka miłości, braci i siostry przybyłych ze wszystkich języków, narodów i kultur, w poranek Pięćdziesiątnicy. Bez tego daru i bez tej wspólnoty, nie dokonałoby się odkupienie i zbawienie. Dla nas, zwrócenie spojrzenia ku Temu, który został przebity, oznacza narodziny spojrzenia braterskiego.
	Nie ma prawdy, nie ma wiarygodności w konsekracji czy w duchowości, jeżeli nie staną się one braterską komunią. Sam św. Jan mówi nam, że miłość Boga bez miłości braci, jest kłamstwem (por. 1 J 4,20). Jezus, w przeciwieństwie, czyni z miłości znak wyróżniający i dowód przynależności do Niego. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.
	Nasze charyzmatyczne powołanie, jako sercanów, winno doprowadzić nas do szczególnej wrażliwości i do ustawicznego zwracania uwagi i wielkoduszności w budowaniu komunii braterskiej. Jeżeli nie istnieje między nami harmonia, do tego stopnia, że współbracia nie rozmawiają ze sobą i nie są zdolni do współpracy, jeżeli nasze wspólnoty nie są pojednane, to jak możemy pretendować do tego, aby być prorokami miłości i świadkami pojednania (Kons. 7)? Ale przyjmując zachętę Tego, który nas wzywa do uczenia się od Niego, który jest łagodny i pokornego Serca (Mt 11,29), jest rzeczą ważną pozwolić się codziennie kształtować przez Jego Ducha, który sprawia, że jesteśmy zdolni przyjąć braci i zaangażować się wraz z nimi do szukania i realizowania komunii, wychodząc od wspólnoty, w której żyjemy. 
	Komunia braterska, we wspólnocie lokalnej, Prowincjalnej, Regionalnej, Dystryktu i Zgromadzenia, stanowi pierwsze środowisko w jakim żyjemy i dajemy świadectwo ofiary i wynagrodzenia, w służbie budowania nowego świata:  W Kościele jesteśmy wezwani, by pójść za Chrystusem i być w świecie świadkami i sługami jedności między ludźmi,  poprzez braterską wspólnotę (Konst. 59).

2. Zgromadzenie, projekt komunii
	Pogląd, jaki sobie wytworzyliśmy o życiu braterskim, kiedy wstępowaliśmy do Zgromadzenia, rozwija się przede wszystkim w lokalnej wspólnocie, w której wsłuchujemy się w głos Boży, podzielamy życie i zasoby wspólnoty i wspólnie pracujemy w służbie Królestwa Bożego.

	My-wspólnota
	To „my-wspólnota” jest punktem wyjścia dla komunii między wszystkimi sercanami. Nie można mówić o „my-Prowincja” czy o „my-Zgromadzenie”, bez rzeczywistego życia braterskiego między tymi, którzy żyją w tej samej wspólnocie. Od jakości życia wspólnotowego zależy, w większej części, radość i wierność w której przeżywamy naszą konsekrację i świadectwo Ewangelii. Pierwsze zadanie wierności i przylgnięcia do Chrystusa i do braci, polega na wnoszeniu własnego wielkodusznego wkładu w budowanie wspólnoty, gdzie zostaliśmy powołani aby żyć i służyć.
	To właśnie we wspólnocie, za przykładem Maryi i św. Jana, łączymy się wspólnie w kontemplacji i wsłuchiwaniu się w przebite Serce Chrystusa. Pozawalamy się kształtować przez Niego i przez Ducha Świętego, który wpływa na nas, abyśmy się stali jednością i serdecznością wobec drugich. Zwłaszcza kiedy znajdujemy się razem przy stole eucharystycznym, kiedy staramy się przedłużać adorację, odczuwamy, że to On nas jednoczy. Słuchanie i dzielenie się Słowem (lectio divina) jest źródłem zbieżności i kryterium w szukaniu wspólnej woli Bożej. To On karmi komunią, uzdrawia podziały i czyni możliwym misję. Żadne usprawiedliwienie, osobiste czy duszpasterskie nie może oddalić nas od tego wymiaru modlitwy wspólnotowej. Bez niej, wszystkie inne wymiary utracą, wcześniej czy później, swoją rację bytu. Stąd każda wspólnota musi mieć przynajmniej codzienny moment na słuchanie i wspólną modlitwę, jeżeli to możliwe, przed wystawionym Najświętszym Sakramentem.
	We wspólnocie lokalnej każdy winien mieć imię, oblicze i głos, winien czuć się szanowany i doceniany, tak, aby mógł rozwijać, z radością i wielkodusznością dary, które otrzymał. Wspólnota jest czymś więcej niż grupa pracy czy chór liturgiczny. Zbudować ją oznacza przyjąć własnego brata, poświęcając mu swój czas, uwagę i uczucie, i współpracując czynnie oraz odpowiedzialnie we wspólnotowej dynamice, zgodnie z rolą i funkcją każdego. 
	A także na tej płaszczyźnie każdy oddaje do użytku wspólnego dobra, które Prowincja nam daje na życie i na misje. Nikt nie może uważać za własność tego co zarabia lub otrzymuje, ale wszystko oddaje do dyspozycji wspólnoty, do wspólnej kasy i otrzymuje z niej na swoje potrzeby. Ta ewangeliczna wolność odnośnie do dóbr, praktykowana z przejrzystością i współodpowiedzialnością, staje się fundamentalnym czynnikiem braterskiej komunii między nami i solidarnością w stosunku do tych, którzy nie mają podstawowych środków do życia.
	Posługa władzy, opierając się na postaci Dobrego Pasterza, na umyciu nóg, na stwierdzeniu, że Syn człowieczy przyszedł, aby służyć i dać życie, posiada ważną rolę w korzystnym wyrażeniu działania Ducha Świętego we wspólnocie. Taka posługa będzie spełniana poprzez zwracanie uwagi na każdego współbrata, na popieranie klimatu braterstwa, na współodpowiedzialność i na koordynacji działania. Konieczne decyzje będą uwzględniane przy udziale odpowiedniej liczby uczestników spośród wszystkich szukających dróg wierności Bogu, braciom i misji wspólnoty.

	My-Prowincja
	Życie wspólnoty otwiera się na „my-Prowincja” (Region, Dystrykt). Tutaj uczymy się patrzeć wyżej ponad nasze osobiste programy i misje, w których pracujemy. Włączamy się w projekt duszpasterski, który integruje różnych ministrów i tych komplementarnych, tak dla życia i rozwoju Zgromadzenia, jak i dla posługi duszpasterskiej, do której rozwijania zostaliśmy wezwani w lokalnym kościele, w którym się znajdujemy.
	Tożsamość sercańska i posługa jaką spełniamy dla Kościoła i dla społeczności, przejawia się przez poczucie przynależności do Prowincji, Regionu czy Dystryktu, rodzi komunię i lojalne uczestnictwo wokół naszego życia i misji. Jego rozwój wymaga, ze strony tych, którzy są przełożonymi, odpowiedniej informacji, znajomości świąt, formacji i uczestnictwa. Poprzez te momenty zostaje przekazana braciom możliwość poznania się i czynnego uczestnictwa  w życiu i w decyzjach, które dotyczą wszystkich. Każdy winien poczuwać się do stawiania pytań odnośnie do czynnego uczestnictwa własnej Jednostki. Wspólna misja ma być traktowana jako własna, dając ze siebie w służbie wielkodusznie własne kompetencje i zdolności, z otwartym sercem, aby budować komunię  gdziekolwiek zaprowadzi go posługa ewangelii.

	My-Zgromadzenie
	„Ma-Zgromadzenie” daje nam możliwość i jest wyzwaniem do otwarcia serca na powszechność Kościoła i misji na całym świecie. Nie buduje się podcinając korzenie początków czy przez brak zaangażowania w budowanie wspólnoty życia i Prowincji. Wymagane jest właśnie to początkowe doświadczenie, aby móc ubogacić międzynarodową komunię stylem własnym, aby być sercaninem w różnorodności kultur i tradycji.
	Konferencja Generalna w Warszawie skierowała Zgromadzenie ku większej komunii i współpracy między Prowincjami, w stosunku do zasady autonomii i pomocniczości już obecnych w naszej tradycji. Jako ideał, Konferencja proponuje, aby każdy sercanin miał możliwość i był gotów poświęcić odpowiedni czas własnego życia, misji różnej w stosunku do tej, jaką spełnia we własnej Prowincji. Rozpoczęliśmy drogę w Zgromadzeniu w danej Prowincji, ale jako uczniowie o. Dehona, nasze serce winno pozostawać otwarte na powszechne horyzonty Serca Chrystusa. Sercanin nie może nigdy zamknąć się w swojej pracy, w swojej lokalnej wspólnocie, w swoim kraju, w swojej kulturze i języku. Wszystko to winno mu służyć jako punkt wyjścia do otwarcia się i do wrażliwości na komunię i na misję na całym świecie.

3.  Wspólnota zawsze w budowie
	Żadna ludzka relacja, nawet kiedy ma początek w sympatii i miłości, nie pozostaje żywą dzięki zwykłej spontaniczności uczuć. Aby pokonać trudności i podtrzymywać komunie jest wymagane pozytywne działanie woli. Sprawdza się to jeszcze bardziej we wspólnocie zakonnej, która nie bazuje na wzajemnej atrakcji rodzinnej czy sympatii, ale na wspólnym przylgnięciu do powołania Boga. To Duch Święty przemienia nas i czyni nas zdolnymi do budowania wspólnoty braterskiej i przyjaźni. Nasze wspólnoty, jak również Zgromadzenie i Kościół, tworzą osoby wraz z ich cechami pozytywnymi i brakami. Każdy wpływa pozytywnie lub negatywnie na życie wspólne. Stąd, wspólnoty nie są nigdy doskonałe i znajdują się zawsze w budowie. Jak wszystkie żyjące rzeczywistości, domagają się, ze strony każdego brata, zaangażowania i nadziei.
	Często się zniechęcamy, gdyż nie jesteśmy zdolni przyjąć wspólnoty w tej jej rzeczywistości stałego budowania. Wtedy ulega się pokusom tego, co wydaje się łatwiejsze: przyjęcie rozłamu, tworzenia napięć, zaprzestania budowania komunii, przyjmowania wygodnej roli niezrozumiałych ofiar i krytyk w stosunku do wspólnoty, która nie funkcjonuje. Jest to postawa gościa czy klienta wspólnoty, a nie brata. Jezus potwierdza swoją lojalną wierność i swoją miłość do uczniów, nie dlatego, że są „miłowania godni”, ale dlatego, że On ich kocha. Wspólnota nie była dobrą, ale On stara się o jej wzrost, ofiarując jej swoją miłość aż do ostatniego tchnienia, mimo niezrozumienia, odstępstwa i zdrady.
	Wierzyć, że wszystko idzie dobrze, nie jest trudno. Podtrzymywać nadzieję i ofiarować miłość oraz pojednanie pośród niezgody i nienawiści jest owocem Ducha Świętego. To On czyni nas prawdziwie prorokami miłości i sługami pojednania, wychodząc od naszych wspólnot. Nie możemy ograniczać się do wypowiadania słodkich słów, bo jedliśmy miód czy przedystylowaną gorycz, bo piliśmy ocet. Jesteśmy synami Ducha i dzięki temu posiadamy zdolność zerwania łańcucha odwetu i automatyzmu zniszczenia. To jest nasza ofiara i nasze wynagrodzenie na płaszczyźnie wspólnoty. W ten sposób życie braterskie staje się znakiem obecności Chrystusa i nadziei na budowanie nowego świata.

4. Komunia w służbie misji
	Opisując pierwszą wspólnotę w Jerozolimie, św. Łukasz podkreśla, jak życie braterskie bazujące na słuchaniu Słowa, na modlitwie, na łamaniu chleba i dzieleniu się dobrami, stanowiło znak wiarygodności. Powodowało to przychodzenie nowych wierzących i nadawało autorytet słowu apostołów, którzy głosili Pana Jezusa (por. Dz 2,42-47;  4,32-36).
	Wspólnota sama w sobie, jest głoszeniem doniosłości Ewangelii, aby przemienić świat wychodząc od pojednania i od przykazania nowej miłości. Jest również drogą, na której uczy się poznawać Chrystusa i pozwolić na przemianę przez Niego.  W tej wspólnocie dokonuje się otwarcie na przyjęcie tych, z którymi dzieli się wiarę, życie codzienne i misję. Stąd, żywotność misyjna danej wspólnoty będzie zawsze związana z jakością życia braterskiego, którym ona żyje.
	Międzynarodowe i wielo-kulturowe wspólnoty parafii naszych wspólnot i Zgromadzenia w jego całości, stanowią znaczącą część tego świadectwa braterstwa. W tym świecie coraz bardziej zglobalizowanym, a będącym ofiarą nowych podziałów, konfliktów i niesprawiedliwości, pragniemy być, wychodząc od naszych wspólnot, konkretnymi znakami powszechnej miłości Boga. W Nim zostaną pokonane granice i możliwe będzie braterstwo, solidarność i współpraca. W tym świecie, współpracujemy, aby przemienić serce ludzkości i powszechnego braterstwa, w trwającym procesie globalizacji.
	Komunia braterska, nie tylko głosi światu ewangelię, ale kształtuje również styl misji. Posyłając uczniów po dwóch (Mk 6,7) Mistrz pozwala nam zrozumieć naturę wspólnotową każdej misji, również kiedy ktoś pracuje pojedynczo: Jest rzeczą, aby każdy na swoim stanowisku był świadom, że jest wysłannikiem swojej wspólnoty, i aby wszyscy byli zainteresowani i zaangażowani w działalność i misję każdego. (Kont. 62).Ponadto, w rozwoju misji, kto pozwolił ukształtować się przez Ducha Świętego we własnej wspólnocie, będzie zawsze promotorem komunii. Będzie również zdolny do przyjęcia osób, popierać odpowiedzialność świeckich, szukać rozwiązania konfliktów, aby doprowadzać do pojednania i przyczyniać się do budowania Kościoła i bardziej braterskiego świata. Ten Duch braterski pozwoli nam oprzeć się złudnej „indywidualnej skuteczności”, która płynie z niezdolności przyjmowania i pracy z braćmi oraz szukania osobistego protagonizmu. Protagonizmu, który mógłby doprowadzić do powstania inicjatyw, ale z powodu braku tego, który je usiłował realizować, mógłby natknąć się problemy czy po prostu nie przedstawiać żadnych perspektyw na przyszłość.
	Pragniemy przedstawiać to świadectwo życia braterskiego z realizmem i pokorą. Jesteśmy bowiem świadomi trudności, które my sami znajdujemy w budowaniu braterstwa wśród nas i kruchości w jakiej niesiemy skarb, który został nam powierzony. Co więcej jesteśmy solidarni ze światem zranionym przez podziały i niezgody, ale ze światem, który szuka pokoju i solidarności: Wspólnota pozwoli siebie kwestionować ludziom, wśród których żyje. Zaofiaruje ona uczestnictwo i pomoc w ich wysiłkach, zmierzających do pojednania i braterstwa (Konst. 61).Nasze świadectwo nie jest świadectwem wspólnoty już doskonałej, ale wspólnoty w drodze, którą podejmuje z każdym dniem na nowo, dla swej budowy. Dokonujemy tego poprzez kontemplację Chrystusa, wzoru Mistrza i Brata, i dzięki modlitwie oraz codziennemu wysiłkowi wzajemnej akceptacji i pojednaniu. Zwracamy się do Chrystusa, który ofiaruje siebie Ojcu, jako ofiarę bratnią, aby kontynuować sianie w świecie, począwszy od naszych wspólnot, ziarna pojednania i komunii.
	Niech kontemplacja przebitego Serca Pana, którą mamy przeżywać, kształtowała prawdziwie nasze serce. Nasze wspólnoty nie będą wiarygodnymi znakami obecności miłości Tego, który poprzez Swojego Ducha czyni możliwym budowanie nowego świata, w sprawiedliwości, braterstwie i pokoju.
	Z pozdrowieniem braterskim w Sercu Chrystusa.

O. José Ornelas Carvalho SCJ
      Przełożony Generalny 
  i Jego Rada