Kuria Prowincjalna
Warszawa
Warszawa, 04.06.2007 r. 

VCJ

„Będą patrzeć na Tego, którego przebili ”(J 20,37)

Drodzy Współbracia!

	Tegoroczną Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego przeżywamy ubogaceni głęboką refleksją Adhortacji Benedykta XVI Sacramentum Caritatis. Ojciec święty zwraca się zwłaszcza do kapłanów i osób konsekrowanych z wielka prośbą, a zarazem zachętą do adoracji eucharystycznej:„... pragnę dodać otuchy tym stowarzyszeniom wiernych, jak również bractwom, które podejmują tę praktykę jako swoje szczególne zadanie, stając się zaczynem kontemplacji dla całego Kościoła i przypomnieniem o centralnym miejscu Chrystusa w życiu poszczególnych ludzi oraz wspólnot” (nr 67).
	Eucharystia – jako misterium odkupienia wciąż obecnego w czasie Kościoła i świata – winna być w centrum naszego życia zakonnego i kapłańskiego. 
Sercanin ma być człowiekiem kontemplacji, trwania pod krzyżem i wsłuchiwania się w rytm Serca Jezusa. Wydaje się to tak bardzo oczywiste, a jednak ciągle na nowo należy nam odkrywać tę prawdę o naszym powołaniu. Mamy być nade wszystko osobami zapatrzonymi całym życiem, umysłem i sercem w misterium Boga, który do końca  nas umiłował. 
	
Nade wszystko winniśmy sobie uświadomić fakt, że jesteśmy ludźmi kontemplacji. Mamy zatem całym swym życiem, naszym poznawaniem, porywami serca i woli oraz nieustannym darem z siebie trwać przy Jezusie, wpatrywać się w Jego obecność i w Jego miłość – odkrywając jej zbawczą harmonię w głębi swych sumień.

Aby jednak być ludźmi kontemplacji Bożego Serca trzeba nam na nowo odnaleźć piękno Eucharystii, uwierzyć, że nasza wielka miłość do Eucharystii jest drogą do kontemplacji – jest jej najgłębszym wyrazem. Trwanie przed Nią najgłębiej wyraża autentyczną kontemplację obecnego Boga. Za każdym razem przeżycie Mszy św., oraz adoracji wynagradzającej jest wyjątkową okazją, aby stanąć pod krzyżem i adorować nieskończoną Bożą miłość. Z naszych serc wyłaniają się wówczas najgłębsze uczucia miłości, uwielbienia, zadośćuczynienia i wdzięczności.

	Dziękujemy Bożemu Sercu za dar otrzymanego powołania i prosimy, abyśmy stawali się Jego przyjaciółmi – ludźmi zapatrzonymi w otwarte na krzyżu Serce Boga. 

	Odchodźmy od silnego naporu współczesności, która zachęca do tego, aby nade wszystko kontemplować siebie: swoje pragnienia, potrzeby, swoje zranienia i braki, swój własny program życia. Kontemplując tylko siebie odchodzimy od właściwej nam perspektywy wiary. Wówczas życie zakonne i kapłańskie staje się trudem, ciężarem, zgorszeniem, a czasem nawet jest niemożliwe. Wówczas narastają konflikty, niechęć jednego współbrata do drugiego, trudno jest przełożonym ustalić i zharmonizować całość życia zakonnego, apostolskiego wszystkich wspólnot. Kontemplacja swych własnych pragnień, ambicji i słabości staje się zatem zdradliwą pułapką, drogą donikąd, drogą na manowce i w pustkę zakonności. Zwracanie swego serca w stronę własnych przeżyć, dawanie się porwać temu, co oferuje współczesny świat  i jego mentalność jest jedną z wielkich pokus. W świecie zaś i w tym, co czysto subiektywne –  nie ma miłości Ojca – jak nam powie św. Jan. 

Odrzucajmy więc od siebie pokusę egoizmu, subiektywizacji i relatywizacji kapłaństwa i życia zakonnego. Niech święto patronalne będzie dla nas okazją do odnowienia głębokiej więzi z Jezusem, do wejścia na drogi posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, do pójścia za Chrystusem.

Tylko poprzez wierność Jezusowi w realizacji naszego powołania, tylko patrząc na miłość Boga obecną w Eucharystii jesteśmy Jego uczniami i trwamy w kontemplacji, trwamy pod krzyżem. 

	Jeśli – jako Sercanie – pragniemy być wierni Jezusowi, słuchać Jego głosu, trzeba nam nade wszystko być wiernymi w przeżywaniu Eucharystii, bo w Niej kontemplujemy samego Boga, stajemy się nowymi ludźmi, którzy nie ulegają swym własnym złudom, ani też nie modelują świata według swych własnych wyobrażeń. Trwajmy mocno w Nim, aby ciągle na nowo odkrywać i zachwycać się naszym powołaniem.

	Życzę wszystkim Współbraciom obfitości Bożych darów, wzajemnej życzliwości, uprzejmej pomocy i cierpliwości w trwaniu pod krzyżem Jezusa.

	Niech Boskie Serce Jezusa ogarnia nas swoją miłością

					Z braterskim pozdrowieniem

Ks. Tadeusz Michałek SCJ
           prowincjał